ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
ਜੀਉ ਤਪਤੁ ਹੈ ਬਾਰੋ ਬਾਰ ॥ ਤਪਿ ਤਪਿ ਖਪੈ ਬਹੁਤੁ ਬੇਕਾਰ ॥
ਜੈ ਤਨਿ ਬਾਣੀ ਵਿਸਰਿ ਜਾਇ ॥ ਜਿਉ ਪਕਾ ਰੋਗੀ ਵਿਲਲਾਇ ॥੧॥
ਬਹੁਤਾ ਬੋਲਣੁ ਝਖਣੁ ਹੋਇ ॥ ਵਿਣੁ ਬੋਲੇ ਜਾਣੈ ਸਭੁ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਜਿਨਿ ਕਨ ਕੀਤੇ ਅਖੀ ਨਾਕੁ ॥ ਜਿਨਿ ਜਿਹਵਾ ਦਿਤੀ ਬੋਲੇ ਤਾਤੁ ॥
ਜਿਨਿ ਮਨੁ ਰਾਖਿਆ ਅਗਨੀ ਪਾਇ ॥ ਵਾਜੈ ਪਵਣੁ ਆਖੈ ਸਭ ਜਾਇ ॥੨॥
ਜੇਤਾ ਮੋਹੁ ਪਰੀਤਿ ਸੁਆਦ ॥ ਸਭਾ ਕਾਲਖ ਦਾਗਾ ਦਾਗ ॥
ਦਾਗ ਦੋਸ ਮੁਹਿ ਚਲਿਆ ਲਾਇ ॥ ਦਰਗਹ ਬੈਸਣ ਨਾਹੀ ਜਾਇ ॥੩॥
ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਆਖਣੁ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ॥ ਜਿਤੁ ਲਗਿ ਤਰਣਾ ਹੋਰੁ ਨਹੀ ਥਾਉ ॥
ਜੇ ਕੋ ਡੂਬੈ ਫਿਰਿ ਹੋਵੈ ਸਾਰ ॥ ਨਾਨਕ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਦਾਤਾਰ ॥੪॥੩॥੫॥
            
(ਅੰਗ ੬੬੧)

[ਵਿਆਖਿਆ]
ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
                                                                  
ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿਸਾਰਿਆਂ ਜੰਦ ਮੁੜ ਮੁੜ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਭੀ ਹੋਰ ਹੋਰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ ਖੁਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ॥
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਭਾਵ। ਜਿਸ ਮਨੁਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫਤਿ ਸਲਾਹ ਦੀ ਬਾਣੀ ਭੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਇਉਂ ਵਲਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋੜ੍ਹੀ॥੧॥
ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ ਸਹੇੜੇ ਹੋਏ ਦੁਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੀ ਬਹੁਤੇ ਗਿਲੇ ਕਰੀ ਜਾਣੇ ਵਿਅਰਥ ਬੋਲ(ਬੁਲਾਰਾ ਹੈ।
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਡੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਾਰਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ॥੧॥ ਰਹਾਉ॥ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਸਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ
ਚਾਹਿਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਕੰਨ ਦਿੱਤੇ। ਨੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸਨੇ ਜੀਭ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਛੇਤੀ ਛੇਤੀ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ'ਚ ਨਿਘ ਪਾਕੇ ਜਿੰਦ
ਸਰੀਰ'ਚ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਰੀਰ'ਚ ਸੁਆਸ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੁਰ ਫਿਰ ਕੇ ਬੋਲ ਚਾਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ॥੨॥
ਜਿਨ੍ਹਾ ਭੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮੋਹ ਹੈ। ਦੁਨਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ ਰਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨ'ਚ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਕਾਲਖ ਹੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਹ ਹਿ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ॥ ਸਿਮਰਨ ਤੋਂ ਸਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਵਿਕਾਰਾਂ'ਚ ਫੱਸਕੇ ਮਨੁਖ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਗ ਅਪਨੇ ਮੱਥੇ ਲਾ ਕੇ ਇਥੋਂ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹਜੂਰੀ'ਚ ਇਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ॥੩॥ਪਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜੀਵ ਦੇ ਭੀ ਕੀ ਵੱਸ?
ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਗੁਣ ਤੇਰੀ ਮੇਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਨਾਮ'ਚ ਹੀ ਲੱਗਕੇ ਮੋਹ ਤੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ'ਚੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ
ਸਕੀਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ॥ ਹੇ ਨਾਨਕ । ਨਿਰਾਸਤਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁਖ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ
ਵਿਕਾਰਾਂ'ਚ ਡੁੱਬਦਾ ਭੀ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਨ੍ਹਾ ਦਿਆਲ ਹੈ ਕਿ ਫਿਰ ਭੀ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ॥ ਉਹ ਸਦਾ ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਿਵਾਂ ਨੂੰ
ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਿਰਵਾ ਨਹੀਂ ਰਖਦਾ॥੪॥੩॥੫॥
(ਅੰਗ ੬੬੧)
੨੦ ਅਪ੍ਰੈਲ ੨੦੧੮
धनासरी महला १ ॥
 
जीउ तपतु है बारो बार ॥ तपि तपि खपै बहुतु बेकार ॥
जै तनि बाणी विसरि जाइ ॥ जिउ पका रोगी विललाइ ॥१॥
बहुता बोलणु झखणु होइ ॥ विणु बोले जाणै सभु सोइ ॥१॥ रहाउ ॥
जिनि कन कीते अखी नाकु ॥ जिनि जिहवा दिती बोले तातु ॥
जिनि मनु राखिआ अगनी पाइ ॥ वाजै पवणु आखै सभ जाइ ॥२॥
जेता मोहु परीति सुआद ॥ सभा कालख दागा दाग ॥
दाग दोस मुहि चलिआ लाइ ॥ दरगह बैसण नाही जाइ ॥३॥
करमि मिलै आखणु तेरा नाउ ॥ जितु लगि तरणा होरु नही थाउ ॥
जे को डूबै फिरि होवै सार ॥ नानक साचा सरब दातार ॥४॥३॥५॥                
(अँग ६६१)

[विआखिआ]
धनासरी महला १॥
सिफति सलाह दी बाणी विसारिआं जँद मुड़ मुड़ दुखी हुँदी है। दुखी हो हो के फिर भी होर होर विकारां विच खुआर हुँदी है॥
जिस सरीर विच भाव। जिस मनुख नूँ प्रभू दी सिफति सलाह दी बाणी भल्ल जांदी है। उह सदा इउं वलकदा है जिवें कोड़्ही॥१॥
सिमरन तों खाली रहिण करके सहेड़े होए दुखां बारे ही बहुते गिले करी जाणे विअरथ बोल(बुलारा है।
किउंकि उह परमातमा साडे रोगां दा सारा कारण जाणदा है॥१॥ रहाउ॥ दुखां तों बचण वासते उस प्रभू दा सिमरन करना
चाहिदा है जिसने कँन दित्ते। नक्क दित्ता। जिसने जीभ दित्ती जो छेती छेती बोलदी है। जिसने साडे सरीर'च निघ पाके जिँद
सरीर'च टिका दित्ती। जिस दी कला नाल सरीर'च सुआस चलदा है ते मनुख हर थां तुर फिर के बोल चाल कर सकदा है॥२॥
जिन्हा भी माइआ दा मोह है। दुनिआ दी प्रीत है रसां दे सुआद हन। इह सारे मन'च विकारां दी कालख ही पैदा करदे हन।
विकारां दे दाह हि लाउंदे हन॥ सिमरन तों सां रहि के विकारां'च फस्सके मनुख विकारां दे दाग अपने मथ्थे ला के इथों चल्ल पैंदा है।
ते परमातमा दी हजूरी'च इस नूँ बैठण लई होर कोई थां नहीं मिलदी॥३॥पर। हे प्रभू। जीव दे भी की वस्स?
तेरा नाम सिमरन दा गुण तेरी मेहर नाल ही मिल सकदा है। तेरे नाम'च ही लग्गके मोह ते विकारां दे समुँदर'चों पार लँघ
सकीदा है। इहनां तों बचण लई होर कोई थां नहीं है॥ हे नानक । निरासता दी लोड़ नहीं जे कोई मनुख प्रभू नूँ भुला के
विकारां'च डुब्बदा भी है उह प्रभू इन्हा दिआल है कि फिर भी उस दी सँभाल हुँदी है॥ उह सदा थिर रहिण वाला प्रभू जिवां नूँ
दातां देण वाला है किसे नूँ विरवा नहीं रखदा॥४॥३॥५॥
 
(अँग ६६१)
२० अप्रैल २०१८
đnasrï mhLa 1 .
 
jïŮ ŧpŧu hÿ baro bar . ŧpi ŧpi ķpÿ bhuŧu bykar .
jÿ ŧni baņï visri jaĖ . jiŮ pka rogï viLLaĖ .1.
bhuŧa boLņu ʝķņu hoĖ . viņu boLy jaņÿ sßu soĖ .1. rhaŮ .
jini kn kïŧy Ȧķï naku . jini jihva ɗiŧï boLy ŧaŧu .
jini mnu raķiÄ Ȧgnï paĖ . vajÿ pvņu Äķÿ sß jaĖ .2.
jyŧa mohu prïŧi suÄɗ . sßa kaLķ ɗaga ɗag .
ɗag ɗos muhi cLiÄ LaĖ . ɗrgh bÿsņ nahï jaĖ .3.
krmi miLÿ Äķņu ŧyra naŮ . jiŧu Lgi ŧrņa horu nhï ȶaŮ .
jy ko dübÿ firi hovÿ sar . nank saca srb ɗaŧar .4.3.5.
          
(Ȧɳg 661)

[viÄķiÄ]
đnasrï mhLa 4 .
              
sifŧi sLah ɗï baņï visariÄɲ jɳɗ muŗ muŗ ɗuķï huɳɗï hÿ, 
ɗuķï ho ho ky fir ßï hor hor vikaraɲ vic ķuÄr huɳɗï hÿ.
jis srïr vic ßav, jis mnuķ nüɳ pɹßü ɗï sifŧi sLah ɗï baņï 
ßƻL jaɲɗï hÿ, Ůh sɗa ĖŮɲ vLkɗa hÿ jivyɲ koŗɥï.1.
simrn ŧoɲ ķaLï rhiņ krky shyŗy hoÆ ɗuķaɲ bary hï 
bhuŧy giLy krï jaņy viȦrȶ boL(buLara hÿ,
kiŮɲki Ůh prmaŧma sady rogaɲ ɗa sara karņ jaņɗa hÿ.1. rhaŮ. 
ɗuķaɲ ŧoɲ bcņ vasŧy Ůs pɹßü ɗa simrn krna
cahiɗa hÿ jisny kɳn ɗiƻŧy, nƻk ɗiƻŧa, jisny jïß ɗiƻŧï 
jo ċyŧï ċyŧï boLɗï hÿ, jisny sady srïr'c niġ paky jiɳɗ
srïr'c tika ɗiƻŧï, jis ɗï kLa naL srïr'c suÄs cLɗa hÿ 
ŧy mnuķ hr ȶaɲ ŧur fir ky boL caL kr skɗa hÿ.2.
jinɥa ßï maĖÄ ɗa moh hÿ, ɗuniÄ ɗï pɹïŧ hÿ rsaɲ ɗy suÄɗ hn, 
Ėh sary mn'c vikaraɲ ɗï kaLķ hï pÿɗa krɗy hn,
vikaraɲ ɗy ɗah hi LaŮɲɗy hn. simrn ŧoɲ saɲ rhi ky vikaraɲ'c 
fƻsky mnuķ vikaraɲ ɗy ɗag Ȧpny mƻȶy La ky Ėȶoɲ cƻL pÿɲɗa hÿ,
ŧy prmaŧma ɗï hjürï'c Ės nüɳ bÿţņ LË hor koË ȶaɲ nhïɲ miLɗï.3.
pr, hy pɹßü, jïv ɗy ßï kï vƻs?
ŧyra nam simrn ɗa guņ ŧyrï myhr naL hï miL skɗa hÿ, 
ŧyry nam'c hï Lƻgky moh ŧy vikaraɲ ɗy smuɳɗr'coɲ par Lɳġ
skïɗa hÿ, Ėhnaɲ ŧoɲ bcņ LË hor koË ȶaɲ nhïɲ hÿ. hy nank , 
nirasŧa ɗï Loŗ nhïɲ jy koË mnuķ pɹßü nüɳ ßuLa ky
vikaraɲ'c duƻbɗa ßï hÿ Ůh pɹßü Ėnɥa ɗiÄL hÿ ki fir ßï Ůs 
ɗï sɳßaL huɳɗï hÿ. Ůh sɗa ȶir rhiņ vaLa pɹßü jivaɲ nüɳ
ɗaŧaɲ ɗyņ vaLa hÿ kisy nüɳ virva nhïɲ rķɗa.4.3.5.
          
(Ȧɳg 661)
20 ȦpɹÿL 2018
DHANAASAREE, FIRST MEHL:
My soul burns, over and over again.
Burning and burning, it is ruined, and it falls into evil.
That body, which forgets the Word of the Guru's Bani,
cries out in pain, like a chronic patient. || 1 ||
To speak too much and babble is useless.
Even without our speaking, He knows everything. || 1 || Pause ||
He created our ears, eyes and nose.
He gave us our tongue to speak so fluently.
He preserved the mind in the fire of the womb;
at His Command, the wind blows everywhere. || 2 ||
These worldly attachments, loves and pleasurable tastes,
all are just black stains.
One who departs, with these black stains of sin on his face
shall find no place to sit in the Court of the Lord. || 3 ||
By Your Grace, we chant Your Name.
Becoming attached to it, one is saved; there is no other way.
Even if one is drowning, still, he may be saved.
O Nanak, the True Lord is the Giver of all. || 4 || 3 || 5 ||
          
(Part 661)
20 April 2018

ਨੋਟ : ਇਹ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਇਕ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਈਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇ੍ਹਧਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਿਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਕੋੲੀ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥
© ੨੦੦੦-2013 ਓਪਨ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਫਾਉਂਡੇਸ਼ਨ । ਕੁਝ ਹੱਕ ਰਾਖਵੇਂ ॥
ਇਸ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਤੇ ਸਮਗ੍ਗਰੀ ਆਮ ਸਿਰਜਨਾਤਮਕ ਗੁਣ ਆਰੋਪਣ-ਗੈਰ ਵਪਾਰਕ-ਗੈਰ ਵਿਉਤਪਨ੍ਨ ੩.੦ ਬੇ ਤਬਦੀਲ ਆਗਿਆ ਪਤ੍ਤਰ ਹੇਠ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ॥ .